Nerveus kijk ik naar de telefoon op mijn bureau. De eerste echte obstakel van de journalistiek wat mij betreft: het bellen. Want ja, bellen naar onbekende mensen is niet bepaald mijn ding. Oneindig lang repeteer ik in mijn hoofd wat ik moet zeggen en hoe ik het moet zeggen, om er dan iedere keer weer achter te komen dat het gesprek niet verloopt zoals jij van te voren mooi bedacht had. Maar de hoop heb ik: misschien is het dit keer anders. Na lang wikken en wegen draai ik het nummer om de man te spreken die mij meer kan vertellen over mijn achtergrondverhaal. Als een ware, professionele journalist. Maar dan eentje die haast niet stil kan blijven zitten van opwinding - en dan bedoel ik niet de positieve zin van het woord.

"Ik geef u twee minuten", is het vonnis van de man nadat ik mijn perfect ingestudeerde verhaaltje aan hem voorgedragen heb. Twee... twee minuten?! Die man heeft klaarblijkelijk geen zin in een interview met een studente journalistiek. Wat te doen met mijn perfect geformuleerde vragen? Ze rustig stellen zou haast een spottende uitroep zijn: "De vinger naar uw twee minuten!" Ze niet rustig stellen, betekent het einde van mijn perfect geformuleerde vragen. Ik denk dat iedereen deze levensgrote dilemma heel goed inziet?

Maar als een ware journaliste-in-spé laat ik mij niet uit het veld slaan en vuur ik in een razendsnel tempo mijn vragen op hem af (ik zou niet onder doen voor één of ander automatisch pistool). De man lijkt onder de indruk. Na zijn - hoe is het mogelijk - rustige en weldoordachte antwoorden, zegt hij nog vriendelijk: "Succes met uw achtergrondverhaal, hè."

Opgelucht hang ik de telefoon weer op. Na uren tobben wanneer ik het telefoontje eens zou plegen, zaten die twee minuten er zo weer op. Twee minuten de journalist uithangen; wat een dagtaak! Maar trots ben ik wel, want goh, wat heb ik de smaak toch snel te pakken! Wat ging het toch goed! En dan denk ik aan mijn volgende taak; een politiewoordvoerder bellen. Met een lichaam vol gierende zenuwen kijk ik naar de telefoon op het bureau. Wat moet ik zeggen..?

Heel brutaal zit hij daar. Of beter gezegd, hangt hij daar. Ja, alsof het leven niets anders is dan een beetje hangen aan een plafond, zou je haast denken. Maar dat is het niet, niet voor deze meneer spin. Nee, nee, het leven heeft een hoger doel. Spionage? Perversiteit? Een voorliefde voor vochtige maar verlichte ruimtes? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. De motieven van meneer Spin zijn een goed bewaard geheim.

Zodra er iemand onder de douche staat, komt hij in beweging. Niet meteen, dat zou te veel opvallen. Na vijf minuutjes wel, dan is het veilig. Hij strekt zijn pootjes uit, wijst naar zijn prooi. Ja, jij daar, ik zie je wel. Zo gaat dat dan, alsof een mens niet vele malen groter is dan hijzelf. Pas maar op, straks bespring ik je nog. Raar wezen, die meneer Spin. Maar dat is wat hij denkt, ik kan er niets aan doen!

Dan, zodra de mens alias zijn prooi hem die rare bewegingen ziet maken, houdt hij op. Even hangt hij weer stil. Is hij aan het overdenken wat hij nu moet doen? Of praat hij zichzelf moed in? Vraagt hij zich misschien af hoe ver hij dit keer moet gaan? Natuurlijk weet hij ook nooit precies hoe lang hij de tijd heeft. Zijn aanwezigheid zorgt toch voor wat ongemak en dat voelt meneer Spin prima aan. Snel, snel! Geen tijd te verliezen. Die gedachte overvalt hem zelf ook en dan komt hij weer in beweging.

Naar beneden? Of misschien is de route via het plafond naar het midden beter? Langzaam tast hij met zijn pootjes af wat hij vandaag de dag weer eens zal doen. Zodra hij zijn keuze heeft gemaakt, begint hij dan zijn tocht. Stil, langzaam... Straks merkt de mens het nog! Ja, meneer Spin is me toch geniepig!

Maar, lieve mensen, dit verhaal wordt vervolgd! Zijn duivels plan is nooit verder gekomen dan dit. Het verwijtend geblaas in zijn richting vindt hij toch nog wel wat eng - dan gaat hij weer terug naar zijn plaats, hangt hij daar wat, en pas als de mens geïrriteerd een handdoek pakt en uit de douche stapt... Ja, dan pas strekt hij zijn pootjes, gaat hij alvast op expeditie voor de volgende keer!


- Meneer Spin (redactie). Ssst.

Your fingertips across my skin
The palm trees swaying in the wind
Images
You sang me Spanish lullabies
The sweetest sadness in your eyes
Clever trick

Well, I never want to see you unhappy
I thought you'd want the same for me

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should've known you'd bring me heartache
Almost lovers always do

We walked along a crowded street
You took my hand and danced with me
Images
And when you left, you kissed my lips
You told me you would never, never forget
These images

Well, I'd never want to see you unhappy
I thought you'd want the same for me

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should've known you'd bring me heartache
Almost lovers always do

I cannot go to the ocean
I cannot drive the streets at night
I cannot wake up in the morning
Without you on my mind
So you're gone and I'm haunted
And I bet you are just fine

Did I make it that
Easy to walk right in and out
Of my life?

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should have known you'd bring me heartache
Almost lovers always do

© A Fine Frenzy

De eerste collegeweek van mijn tweede studiejaar zit er weer op. Drie uurtjes college, vervolgens voel je je toch wel moe en heb je honger als een paard. Ja, het typische leven als student. Werken, studeren, sporten, slapen en je sociale leven een beetje op peil houden! Kortom: het echte leven is helaas weer begonnen na zes landen (Griekenland, Turkije, Roemenië, Engeland, Tunesië en Duitsland) bezocht te hebben en vele andere leuke dingen gedaan te hebben. Misschien toch een beetje rustig aan doen met het sociale deel en me richten op de studie? Ik heb niet voor niets goede voornemens bedacht! Netjes alle colleges volgen, het leeswerk bijhouden en natuurlijk huiswerk maken. Het huiswerkdeel is helaas al niet helemaal gelukt, aangezien ik het huiswerk voor vandaag niet helemaal af had. Dat krijg je ervan als je je laat verleiden tot een uitgebreide lunch en een middagje stad. En je ook nog moet werken. Totaal niet mijn schuld dus.

Vanmorgen begonnen we de dag met een dubbeluur presenteren. Onze docente is een jonge vrouw die energiek aan haar college begon. We kregen te horen wat de bedoeling was dit semester; vooral belangrijk was een actieve houding, aangezien dit de sfeer zou bevorderen bij een vak als deze. Vervolgens kregen we twee minuten de tijd om een korte presentatie voor te bereiden over jouw geschiedenis van het spreken in het openbaar.
''Wie wil er beginnen?'' Haar stem deed iedereen ontwaken. We staarden haar aan. Net een paar zielige pups. Ze moest er een beetje om lachen. ''Nog niet helemaal wakker op dit tijdstip, zie ik?''
De docente liet zich echter niet verwurmen en de eerste vrijwilligster stond op om de spreekoefening te doorstaan. Voor feedback was ik de eerste - gelukkig is dat nooit zo'n probleem bij mij - voor het presenteren zelf was ik de laatste. Met een fout smsje van een leuke jongen in mijn gedachte stond ik daar, niet helemaal zeker over wat ik eigenlijk precies wilde vertellen.

Vlotte babbel, zelfverzekerd, misschien zelfs een tikkeltje nonchalant. Goed gebruik van ondersteunende gebaren (het komt me natuurlijk!). Toch wel een leuk college, dat presenteren!

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik wat van me heb laten horen, maar dat is echt mijn schuld niet. Werkelijk. Tentamens, extra werken, twee vakanties en daarnaast nog heel veel afspraken - wat een verschrikking hè? En dan zegt iedereen dat vakantie er is om uit te rusten. Ik maak er zelf niet heel erg veel van mee. Woensdagavond was de schuld aan twee vriendinnen van mij, dezelfde met wie ik naar Rhodos ga. Het plan was om een overlegavond te houden over de vakantie. Overleg als in 'wie neemt wat mee?' en dergelijke bij de Starbucks. Het werd een overleg als in bijpraten over jongens bij de Starbucks en 'wie zoent hoeveel jongens?' bij de cocktailbar. Hm. Zou dat illustratief zijn voor in Rhodos? Vast niet toch? We zijn allemaal namelijk engeltjes, behalve dan eentje, dat is stiekem een klein duiveltje.

Beste H., dit keer heb je geluk dat ik jouw oma-escapades op de squash niet beschrijf. Je hebt nog meer geluk dat ik jouw opmerkingen niet meer precies weet en er dus ook niet even snel een opmerking over kan maken.

Werk. Vandaag moest ik weer van 8 tot 5, kortom, zoals gewoonlijk. En het was ook een dag die je het beste onder het kopje 'normale werkdagen' kunt voegen. Echt waar. Want vandaag ging het er normaler toe dan op andere dagen! Echt. Waarom geloof je me nou niet?

Kwart over acht waren er plotseling vijf leidinggevenden. Vijf ja. Je zou haast denken dat ze ons zo onhandelbaar vinden dat er er maar een paar extra temmers tegenaan gooien. Maar nee, om negen uur vertrokken ze voor een opfriscursus voor hulpverlening. Buiten eentje dan, die eigenlijk met pensioen is en soms bijspringt op dit soort momenten.

Het eerste 'moment' was er toen de pinautomaat bij het gebak het niet deed. Oh jee. Bellen, bellen, maar wij kregen van het andere filiaal als advies: de ander doet het nog, dus laat maar begaan. Natuurlijk komt ongeluk nooit alleen; vijf minuten later besloot de andere pinautomaat van het gebak dat hij ook geen zin meer had. Nu echt oh jee. Drukte en geen mogelijkheid om even snel te betalen. Hoe het opgelost is, weet ik ook niet precies, want ondertussen werd ik zelf - geheel tegen mijn wil natuurlijk, serieus! - opgehouden door collega's. Heel vervelend.

Drie die naar de hulpverleningcursus waren gegaan, kwamen rond een uur of een weer terug. De baas die even was bijgesprongen, vertrok natuurlijk met de noorderzon. Het volgende moment kwam rond een uur of vier. Mijn pauze was net voorbij en één van mijn collega's zou voor me inklokken - en kwam pas na vijf minuten boven. Huh? Blijkt dat er een kindje beneden iets tegen zijn gezicht aan had gekregen en daardoor een tand door zijn lip was gegaan. Auw. Mijn baas zag via de beveiligingscamera dat er wat was gebeurd en het zag eruit alsof het een volwassen persoon was die op de grond lag. Met zijn nieuw-vergaarde kennis rende hij er natuurlijk snel op af: stel nou dat...! Alleen maar goed natuurlijk, wel grappig achteraf. Vooral door zijn reactie: ''Gelukkig was het maar een kind!'' Het komt net achter de uitspraak van een collega: ''Meneer? U zit op mijn dweil...'' En dan moesten een andere collega en ik (we zaten op kantoor) niet té hard lachen! Onmogelijk, niet?

Het laatste moment dan maar? Kwam ik om vijf voor vijf op kantoor, staat er ineens een politieman voor mijn neus! Eh, huh? Hier kan ik dan weer niet te veel over vertellen, voor het geval iemand van mijn werk deze weblog ooit in handen krijgt, want ja... Ik heb zwijgplicht! Klinkt altijd zo boeiend en leuk.

En oh oh, verder was het weer een gezellige dag met mijn collega's.

~*~

Nog even een stuk lyric van een liedje waar ik opeens verslaafd aan ben. Can't resist that temptation.

Loose ends, they tangle down
And then take flight
But never tie me down
Never tie me down

Off I go
Where I fall
Is where I land

... and so it goes on.

Gisteravond rond een uur of half elf werd ik opgehaald door twee vriendinnen om mee uit te gaan. De derde, van de squash, was helaas ziek. Vier uur later keerden we weer terug (wat er in de tussentijd is gebeurd... Vul het zelf maar in). De vriendin die de bestuurder was, besloot haar favoriete weg te nemen: een donkere weg met af en toe een groene lamp - voor de padden. We kregen dan ook de dringende vraag of we in hemelsnaam op tijd wilden waarschuwen voor die padden. Het verliep vrij rustig allemaal, buiten af en toe een klein gilletje. Hadden we écht geen pad geraakt? Maar wij bleven zeggen dat het echt geen padden waren, en die ene die ze wel had geraakt, was volgens mijn vriendin voorin ''toch allang plat''.

Na enkele minuten werd het echt telkens donkerder en uitgestorven. Dat was natuurlijk een goed moment voor mijn vriendin achter het stuur om te zeggen dat ze het toch wel een enge weg vond - al had ze hem zelf uitgekozen. Ooit heeft ze een waargebeurd verhaal gehoord over zo'n soort weg en na wat aandringen kregen wij hem ook te horen. Wel moesten alle deuren eerst op slot.

Een meisje zat midden in de nacht in haar auto op een weg als die van ons. Halverwege lag er een tak op de weg waar ze niet overheen kon rijden. Dit betekende dat ze uit moest stappen om de tak weg te slepen. Zo gezegd, zo gedaan. Ze sleepte de tak weg en stapte haar auto weer in. Op dat moment was er echter een auto achter haar verschenen die haar dicht bleef volgen. Na een tijdje begon ze het zo eng te vinden dat ze haar vader opbelde: ''Er rijdt een enge man achter me, wil je even opletten dat ik wel thuis kom?''

De auto volgde haar helemaal tot haar oprit. Toen haar auto tot stilstand was gekomen, kwam er plotseling een man uit haar kofferbak zetten. Deze man was snel in haar kofferbak geklommen op het moment dat zij de tak weghaalde. De man in de auto had dit zien gebeuren en was achter haar aangereden om te zorgen dat er niets zou gebeuren. De kofferbakman had nu natuurlijk geen kans meer om zich te vergrijpen aan onschuldige meisjes en rende dus snel weg.

Wij zijn allemaal zonder kleerscheuren thuis gekomen, gelukkig maar.

Een vriendin en ik stonden vandaag vroeg op, want we hadden een doel: lid worden bij de squashvereniging. Er loopt tot morgen een aprilactie, je krijgt bij een halfjaar abonnement namelijk een gratis racket, squashbal en een privéles. Vrij voordelig dus. Rond half 11 in de ochtend hadden wij de fietsen netjes voor de deur gezet en liepen we met goede moed naar de deur. De titel geeft het eigenlijk al een beetje weg - de deur zat dicht.

Zo snel gaven we echter niet op. We liepen naar één van de zijkanten van het gebouw. Hier was de deur wel open, maar het bordje met 'godinnentempel' en 'volg de trap naar boven' deed ons toch besluiten niet naar binnen te gaan. Wie weet wat voor sekte er precies achter zo'n naam schuilt, en dan loop jij vrolijk naar binnen om over de squash te vragen. Nee, toch maar niet.

Er was nog één kant uit te proberen. Er waren drie deuren. Eentje leidde naar het restaurant. Hier zat een bordje voor met 'open', maar die hele deur had geen deurknop of iets dergelijks. De tweede deur zat gesloten en er hing bovendien een jaloezie voor. De derde deur...

Dit verhaal is bijzonder, de kern van de hele log, zelfs.

Ook de derde deur was gesloten. Wel was er naast de deur een knopje. Vriendin besloot om maar eens aan te bellen, want ja, misschien was dat wel de bedoeling. Ze drukte op het knopje en deed een stap naar achteren.
''Hallo? ... Hallo?'' zei een mysterieuze vrouw.
Vriendin zei wel hallo terug, maar wel een kilometer van dat ding af. Toch nog maar eens wat dichterbij proberen. ''Hallooo?''
De deur werd voor ons open gedaan. De binnenkant van het gebouw zag er niet bepaald uit als een squashvereniging. We besloten de trap op te lopen en kwamen halverwege de mysterieuze vrouw tegen. Die legde ons uit dat de squashhallen pas om 12 uur open zouden gaan en we nu via de artiesteningang naar binnen waren gekomen. Wat leuk. De artiesteningang naar het echte squashdeel kregen we ook nog eens te zien. Daar hebben we - beloond met spekjes voor onze aanpak! - voor sluitingstijd toch alles rond gekregen.

Wat je toch eens meemaakt als je niet goed op de website het hoe en wat leest. Een heel half uur waren wij toch halve artiesten!

Een aantal weken geleden ben ik donor geworden. Alles mag in de uitverkoop, behalve dan mijn huid en hoornvliezen, aangezien ik dit toch best een eng idee vind. Mijn moeder geeft zelfs alles weg.

Om de één of andere reden kwamen we vandaag weer op dit onderwerp uit. We bekeken op de website van de donorregister hoeveel donors er precies waren en op dat moment kwam mijn stiefvader de woonkamer binnen. We hebben ons al vaker afgevraagd of hij nou eigenlijk donor was of niet en mijn moeder stelde dan ook de vraag, aangemoedigd door een heel tabel met verwaarloosbare cijfers. Het antwoord kwam heel laconiek: ''Neuh.''

Dit antwoord was de aanleiding voor een hele (ethische) discussie over de donorregister. Mijn moeder en ik hebben gisteren een aflevering van Grey's Anatomy gezien waarin een klein jongetje binnen een bepaald aantal uren organen nodig had omdat hij anders zou sterven. Een mooie casus om haar argumentatie mee te ondersteunen, vond mijn moeder. De vraagstelling was dan ook: als jij een jongetje zou kunnen redden met jouw organen, zou jij dit dan niet doen?

Nee, was het antwoord, want waarom mag een ander over jouw leven bepalen? Vanaf het moment dat je hersendood verklaart wordt, worden de organen in je lichaam nog in leven gehouden en lig jij dus nog aan het beademingsapparaat. De stekker wordt er, met andere woorden, niet direct uitgetrokken. Zijn standpunt was dat er dan met je leven gespeeld wordt. ''Oh, zijn organen zijn eruit, nu mag hij dood.''

Het jongetje in de kamer naast hem zou geen organen krijgen omdat de doktoren dan met zijn leven spelen, terwijl hij evengoed al dood was - want zeg nou zelf, als je hersendood bent, ben je volgens het boekje gewoon dood. Hij heeft echter geen enkel formulier erover ingevuld, aangezien de wet hierover niet veel zegt. Wel heeft hij er tenminste een reden voor, al vind ik hem nog zo onbegrijpelijk, terwijl er een hele hoop mensen in Nederland zijn die er simpelweg geen aandacht aan schenken. De rollen blijven duidelijk verdeeld.

Mandela, oh Mandela.

Het is mogelijk dat ik in de zomer van 2010 voor een half jaar naar Zuid-Afrika vertrek om daar te gaan studeren, samen met een vriendin van de universiteit. Nelson Mandela was de eerste zwarte president van Zuid-Afrika. Hij won een aantal jaren geleden de Nobelprijs voor de Vrede. Vandaar mijn leuke slogan bovenin. Ineens kamp ik met een filosofische geest en dan kom je natuurlijk de interessantste quotes tegen. Van wie deze is, weet ik niet, maar er zit zeker een kern van waarheid in.

Leuk, zo'n filosofische geest, maar heeft dit wat met een weblog te maken? Jazeker. Je moet toch ergens je filosofische uitspattingen (en je vakantieverslagen, irritaties, nieuwscommentaren en weet ik veel wat nog allemaal) kwijt kunnen? Helaas ben ik geen rasechte filosoof en zal je dit hier dus ook niet vaak te lezen krijgen.

Bij voorbaad ook al mijn excuses. De reacties laten vast telkens lang op zich wachten. Eigenlijk heb ik namelijk helemaal geen tijd om een weblog de aandacht te geven die hij nodig heeft, maar zo nu en dan een leuk berichtje typen gaat nog wel. Vandaar ook dat ik de link (nog) niet aan iemand heb gegeven.